Mijn buurjongetje van twee huizen verderop was me al eens eerder opgevallen. Bij de erge sneeuwval in december heeft hij ons ontzettend hard geholpen met het schoonschuiven van de oprit. Onze oprit is best lang en hij heeft 30 minuten hard geholpen. Daarna had hij geen zin meer, maar ik vond het ontzettend knap dat hij zolang had geholpen. Ik denk dat hij een jaar of 9 is.

Net belde hij bij me aan of ik een ‘heitje voor een karweitje’ voor hem had. Ik had net zelf woest en wild in de tuin gewerkt (helaas zat de container al na een half uurtje propvol), dus ik had niet echt een klusje. Mijn buurjongen liep weg en sprong op zijn waveboard (wat een leuke dingen zijn dat trouwens, zeker als ze lichtjes in hun wielen hebben).

Na 10 minuten belde hij weer aan en zei: "ik weet wel een klusje!" Hij vertelde me dat hij de oprit wel wilde vegen en laat ik daar nou net zelf geen zin in hebben. Hij heeft alles keurig geweest en klopte een paar keer op het raam om te laten zien hoeveel hij al had opgeveegd. Wat een slimmerd om zelf iets te bedenken en toch nog een klein zakcentje te krijgen.

(foto is van internet)

Elke eerste vrijdag van de maand is er een koffie-ochtend in mijn klas. Ik vind het fijn om ouders ook te zien zonder het over de vorderingen van hun kind te hebben. Daarnaast is het fijn om te zien dat kinderen trots spullen laten zien in de klas.

De dag ervoor, zetten de kinderen alles klaar. De koekjes, lepeltjes, bekertjes, kannen ed worden op tafel gezet. Daarnaast wordt de waterkoker vast gevuld en wordt de koffie vast klaar gezet. Zo kan degene die de volgende ochtend als eerste binnenkomt de boel direct aanzetten.

Bij die voorbereiding moest ik toch wel gniffelen. Twee meiden kregen de opdracht om koffie te zetten. Dit hadden ze echter nog nooit gedaan. Normaal vul je ed kan met water en schenk je het bovenin. De meiden hadden echter een heel andere manier bedacht. Met het koffiezetapparaat in de hand stonden ze bij de wasbak. Ze vulden het reservoir direct vanuit de kraan. Ze vonden het wel wat omslachtig, omdat ze niet goed konden zien of het vol was. Toen ik er bij kwam staan en de meiden zo zag stuntelen, kon ik een lachje niet onderdrukken. Ze keken vreemd op en zeiden: ‘Dit is niet zo handig hxe8, juf!’

Weer wat geleerd!

Ik kijk naar buiten en zie dikke sneeuwvlokken uit de lucht komen. Het ziet er prachtig uit en ik geniet van alle mensen die druk in de sneeuw bezig zijn. Ik loop door de straat en zie buurmannen in de straat een babbeltje maken en samen de stoep schoonvegen. Ik zie dat ze genieten. Ik trek mijn muts iets verder over mijn oren en loop langzaam verder. Niet veel later, passeert een moedermij met twee kinderen op de slee. Ik zie dat dit de eerste winter is dat ze op een slee zitten en misschien zien ze wel voor het eerst de mooie witte sneeuw. Ik zie dat ze genieten. Ik loop langs een brievenbus die helemaal ondergesneeuwd is. Ik kijk recht vooruit en zie een prachtige weilanden met bomen er omheen staan. Een stel kijkt naar hetzelfde en maken een paar foto’s. Ik zie dat ze genieten.

Ik sta nog even stil en kijk eens goed om me heen. Niets is mooier dan een weiland te zien waar nog niemand een stap heeft gezet. Het herinnert me aan mijn jeugd waarin ook veel sneeuw is geweest. Als er net sneeuw was gevallen, mochten we de tuin zeker xe9xe9n of twee dagen niet in. Mijn ouders genoten, net als ik nu, van een met sneeuw bedekte tuin waar nog niemand op had gelopen. Ik loop rustig verder en zie konijnensporen in de sneeuw staan. In mijn ooghoeken zie ik even later een konijntje hupsel. Ik zie dat ze geniet.

Even later zie ik wederom een paar buurtjes hun stoepje schoonmaken, zodat iedereen er langs kan zonder te glijden. Ze kwebbelen wat met een warm kopje koffie in hun handen. Een hond rent door de sneeuw als een kind dat in de herfst door een berg bladeren rent. De sneeuw dwarrelt alle kanten op. Ik zie dat ze genieten.

Ik maak een wandeling door de weilanden, langs een kerkje en langs mooie witte schapen. Ze hebben een fijne plek om te liggen, sommigen liggen zelfs in de sneeuw. Ze hebben het absoluut niet koud. Ik zie dat ze genieten.

Ik loop inmiddels vlakbij mijn huis en hoor gegil van kinderen. Ze klinken blij. Als ik dichterbij kom, zie ik ze schaatsen op het water achter mijn tuin. Dezelfde buurmannen die ik even daarvoor was tegen gekomen op straat, zijn bezig het ijs schoon te vegen. Een buurvrouw heeft verse koffie gemaakt en iedereen keuvelt met elkaar. Mijn muts trek ik nog wat verder over mijn oren en loop rustig door. Als ik thuis kom, weet ik het zeker. Wat een pracht weer, ik geniet!

Het is woensdagavond, de 18de, en Jochem moppert dat ik mijn tas nog niet heb ingepakt. Morgen gaan we naar Amsterdam, mijn 30ste verjaardag vieren. Ik vertel hem dat ik heus op tijd klaar zal staan, ik heb immers de tijd tot 9 uur. Jochem wil eerst een paar uur trainen, wielrennen, zodat hij geen achterstand krijgt. Ik vind het prima en denk alleen: "wat een gek dat je om 6 uur gaat fietsen.." De afspraak is dat we om 9 uur ontbijten.

19 februari: Om 6 uur kust Jochem me gedag en ik draai me nog eens lekker om. Om half 8 gaat de telefoon en ik schrik wakker en pak de telefoon met mijn ogen dicht. Jochem zegt: "Ik ben lek gereden" Met gemompel en een chagarijnig antwoord reageer ik. Ik vind het allemaal wat te toevallig, maar besef me ook dat Jochem ergens aan de kant van de weg staat in de kou. Ik vind alleen dat Jochem wat ‘hol’ klinkt, maar hij heeft als antwoord dat hij in een soort bushokje staat. "Waar sta je dan?", zeg ik hopende dat hij niet bij een bruggetje staat in het noorden van Groningen en niet wetend welk dorp het is… (is ook al eens gebeurd) "Ik sta in Haren", zegt hij "Waar in Haren?" "Vlakbij de begraafplaats". Ik mopper nog wat en schiet dan toch wat snel in mijn kleren. Ik start de auto en zet de verwarming op z’n hoogst voor als verkleumde Jochem de auto in moet. Ik vind het een vreemd verhaal, maar ik snel me naar het kerkhof. In de auto bedenkt ik het dat ik het wel fijn vind om toch nog even naar mijn vader te gaan op mijn 30ste verjaardag. Het lot zou ons toch nog bij elkaar brengen, denk ik nog.

Na een kwartiertje kom ik aan, maar zie Jochem niet. Wel zie ik een paar mensen in een kantoortje zitten. ‘Misschien zit hij daar’, denk ik. Toch bel ik Jochem en hij meldt me gewoon uit te moeten stappen.

Als ik dit doe, begint het steeds harder te sneeuwen en zie ik hem bij het graf van mijn vader staan, in pak wel te verstaan. Ik vind het zo lief dat hij er aan denkt om op mijn verjaardag daar te staan. Hij kent mijn vader niet eens, wat ik al erg genoeg vind. Vergeet niet dat dit om 7.55 uur was, heel goed nadenken kon ik nog niet.

Eenmaal bij het graf, zie ik een schitterende roos met een aantal blaadjes op het graf liggen. Mijn moeders werk, denk ik. Dan zegt Jochem: "Op bijzondere dagen als deze, mis jij je vader het meest. Daarom ben ik hierheen gekomen". Wat een schat, denk ik nog. En terwijl hij vertelt hoe lief ik ben, zie ik de tranen in zijn ogen. Wat zegt hij allemaal lieve dingen over me! Hij houdt me stevig vast en vertelt me dat hij bij dit moment mijn vader erbij wil hebben. Uit zijn linker broekzak haalt hij een zwart doosje. We zijn de enigen op de begraafplaats en het sneeuwt heel mooi. Jochem stelt dan de vraag die ik al vanaf kleins af aan wil horen: "Wil je met me trouwen?" "Jaaaaaa, natuurlijk!", gil ik op gepaste toon. Ik spring hem om de hals en geniet van het moment.

Daarna gaan we naar mijn moeder die een heerlijk ontbijt heeft klaar staat. Ook zij zat in het complot! Ik had echt niets door!

Dat ik een schoonmaaktut ben, is bij velen wel bekend. Ik weet vaak wel hoe je bepaalde vlekken eruit kan krijgen. Regelmatig wordt me dan ook gevraagd hoe ik vlekken verwijder van banken, vloerkleden, kleding e.d. ‘k Heb allerlei middeltjes in huis, dure, maar ook goedkope. Ik test ze maar wat graag. De flessen gaan natuurlijk wel op, ook al werken ze minder goed. Zoals mijn moeder altijd zegt: "doet de goedkoopste zijn werk niet goed, koop dan pas de duurdere".  Dit geldt zeker voor mij. Zo heb ik tijden duur wasmiddel gebruikt, puur omdat het lekker rook, maar schone was is toch het fijnste.

Sinds we sinds jaren naar de Lidl gaan (het eten is er prima!), heb ik ook het wasmiddel ontdekt. Het ruikt prima en wast prima schoon. Kijk ik net naar Radar, komt hij als beste uit de bus! Boven Omo, persil, Ariel e.d. Wat weer een heerlijk gevoel voor deze schoonmaaktut.

Als een klein meisje van tien, zag ik eens een geweldig liedje op de tv. De clip die erbij gemaakt was, vond ik helemaal geweldig! Maar na jaren wist ik nog maar xe9xe9n regels te neurixebn….

Jaren (15 jaar ongeveer) zag ik zo nu en dan die bewuste clip op mijn netvlies. Het ging over een zwart poppetje dat in en uit klaprozen kroop(dacht ik). En dan ene regeltje dat door mijn hoofd ging. Ik kon het niet uitstaan dat ik niet wist van wie het was, want ik wilde het weer horen.

Zeker de laatste jaren heb ik menig muziekliefhebber gevraagd of hij/zij wist van wie het kon zijn, maar zonder tekst en zonder naam of iets dergelijks kom je nergens. Helemaal niemand wist het en ik gaf de hoop al bijna op, totdat ik het met mijn collegaatje erover keeg. Ik wist niet echt dat ze een groot muziekliefhebber was/is en ze vroeg me het regeltje te neurixebn…..

Gek genoeg herkende ze iets in mijn: na na oh ah oeehh! Ineens zong ze het refrein van het bewuste liedje, echt ongelooflijk! Ik kon het inmiddels ook fonetisch meezingen (als kind doe je dat en ik had dxe1t natuurlijk onthouden) en was helemaal in mijn nopjes.

Ze wist echter niet hoe het nummer heette en van wie het was! Inmiddels was ik het refrein al wel de hele dag(en) aan het zingen. Ik kwam mijn collega een paar dagen later buiten tegen voor de school en ze begon mee te zingen. Een ander collegaatje, waar ik notabene echt heel veel mee samen werk, begon mee te zingen. Mijn collega en ik waren met stomheid geslagen. Zij kende het ook al!!!

Mijn vraag was natuurlijk direct: van wie is het en hoe heet het???? Zij zei heel droog: Reet petite van Jackie wilson. Ik was helemaal happy en legde het verhaal natuurlijk heel snel uit en ook zij vond het super dat ik na 15 lange jaren achter mijn lievelingsliedje was!!!!

Bloed, zweet en Trainen…

Ingredixebnten:

• Een kerel die tussen de 15 en 20 uur traint per week
• Goede benen
• Veel supporten die je over de streep willen schreeuwen
• Mooi weer

Na heel veel bloed, zweet en trainen was gisteren eindelijk het moment waar Jochem een heel jaar voor had getraind. Een heerlijke vakantie naar Thailand liet hij er zelfs voor schieten. In die tijd kon hij mooi wat extra trainen zonder een vriendin die al mopperend vroeg hoe lang hij nou weer weg zou blijven. Tja, 5 uurtjes fietsen op een zondag is voor een vriendin niet altijd even leuk!

3.30 uur: De wekker, wat een feest. Mijn ogen open gehouden met luciferstokjes, hobbelde ik naar beneden om wat te eten. Echt een ideaal tijdstip vond ik dat niet trouwens. De broodjes die we de avond ervoor gesmeerd hadden, gingen de tas in voor het tweede ontbijt later die ochtend.

4.30 uur: De luciferstokjes toch maar weer terug stoppen in het doosjes en redelijk fris reed ik naar Almere met Jochems broer en vader. We kwamen rond 6.10 in Almere haven aan.

6.15 – 7.00 uur: Slapen in de auto, terwijl de mannen aan het voorbereiden waren. Daarna slenterde ik naar de start waar Jochem zich in een wetsuite aan het wurmen was.

7.30 uur: De start!

Jochem sprintte het water in waar hij in een klein uurtje 3,8 km zou zwemmen. Er stonden 650 mensen aan de start en hij kwam als 22ste het water uit. Best goed dacht ik zo! Daarna werd er 180 km gefietst. Met een heel team vrienden en familie stonden we klaar om voedingsupplementen en drankjes aan te geven in het coachingsvak. Je moet je voorstellen dat er een gebied van 200 meter is, waar coaches allerlei voedsel aan kunnen geven. De fietsers moeten dus goed weten waar iedereen staat en de kans krijgen om hun lege bidons weg te gooien, nieuwe aan te reiken en gelletjes aan te pakken. Met een oom stond ik in het begin om Jochem toe te schreeuwen waar iedereen ongeveer stond. Ik gilde alleen:  "50 meter!". Hij fietste te snel om te vragen of alles ging, haha! Zijn broer stak boven iedereen uit met zijn ruim 2 meter hoge lijf, dus Jochem zag hem vlot. Ik had de eer de plakkere bidon van de grond te rapen en in de tas te gooien. Een vriend gaf aan het eind van de coachingspost weer gelletjes aan. Vantevoren was er precies uitgerekend hoeveel hij moest drinken en eten (gelletjes slikken). Al snel kwamen we er achter dat hij niet genoeg dronk. De overige familie schreeuwde hem dan ook toe dat hij moest drinken. Achteraf vertelde hij dat hij het niet goed wegkreeg, maar toch maar deed. Is het schreeuwen nog ergens goed voor. De 180 km deed hij in 5 uur.

Daarna de marathon (ruim 42 km). Steeds meer familie kwam kijken en we zaten op een heerlijke plek. We moesten elke keer vreselijk lang wachten voordat hij weer langs kwam. Dit was de hele dag trouwens zo hoor! Tussendoor heb ik in het gras geslapen en geluierd, heerlijk! De eerste ronde kwam hij langs rennen en grapte hij nog dat het met "twee vingers in de neus" ging. We schreeuwden ons helemaal kapot, want we waren met z’n allen onder de indruk van alle triatleten. De derde keer dat hij langs kwam, vertrokken onze gezichten. Dit was puur pijnlijden. Ik kon het bijna niet aanzien (eingelijk gewoon niet) en de tranen stonden in mijn ogen, wat een pijn. Hij greep een ijsje aan (half op) om wat af te koelen en het flesje water ging in de pet en weer op het hoofd. Nog meer schreeuwen dus…

Het aanmoedigen hielp maar even, want een ronde duurde 14 km. Zodra hij uit het vizier was, moest hij zichzelf toespreken dat hij dit echt leuk vond en de finish moest halen. Hij kam nog xe9xe9n keer langs, ik had de neiging hem te gaan duwen of van het parcours te halen. Dit kon toch niet, hij leek op een rennend lijk. Wat moest hij afzien. Terwijl hij zijn laatste ronde in ging, verplaatsen wij ons naar de tribune wachtend op onze held van de dag. De klok tikte door en zijn doel was om het in 10 uur te volbrengen. Stiekem hoopte hij onder de 10 uur. De klok bleef tikken en menig atleet kwam de finish over. Het zweet stond in mijn handen, mijn bloed pompte door mijn lijf en ik had het iet meer van de zenuwen. Met nog 30 seconden op de klok zagen we hem in een houterige sprint aansnelle. De speaker had hem in het vizier en schreeuwde: "Zou Jochem Slijkhuis het halen?" Het hele publiek schreeuwde mee om hem over de finish te krijgen. Hij eindigde in 10.00.04 4 seconden te laat.

Inmiddels struint hij hier wat rond, snel gaat het niet, alles doet pijn. Zitten en opstaan moet met hulp en de trap opkomen duurt een eeuwigheid. Wat is sporten toch leuk hxe8! Hij is blij, ontzettend blij! Maar voor nu? Even niet sporten, helemaal niets. (ik tel het uitfietsen van morgen dan maar even niet mee) Vriendin ook blij, eindelijk geen competitie meer tegen het sporten!!!

Het bevalt me eigenlijk wel om de hele tijd te doen wat je wilt! Het bevalt me ook nog steeds dat ik niets hoef, geen stress heb en ook nog eens gewoon loon heb… Waarom kan het niet altijd zo zijn!

Gewoon opstaan wanneer je wilt, een beetje rondkeutelen in huis, wat thee drinken en tegen 11 uur bedenken wat je die dag eens zou gaan doen. Of juist heel vroeg opstaan en juist datgene gaan doen waar je al tijden van droomt. Je hebt nu immers alle tijd, of niet…

Afgelopen maandag ben ik weer ‘begonnen’. Ik wilde even twee uurtjes naar school om de boel te regelen in mijn nieuwe lokaal. Maar 2 uurtjes werden 3 uurtjes en en snel 4,5 uur. De klas is nu redelijk in orde en ik heb heerlijk door kunnen werken. Morgen de eerste (korte) vergadering, klas helemaal in orde maken en dan mogen we maandag weer beginnen!

Nog even opladen geloof ik, want het bevalt me ontzettend zo lekker lui op de bank. Volgende week begint het gestress ongetwijfeld weer… En volgende week heb ik er ook weer ontzettende zin in!

Afgelopen donderdag hebben Renate en ik een fietstocht gemaakt door Bangkok. Van een heleboel mensen hoorden we dat we dit echt moesten doen. We zouden van 14.00-17.00 uur fietsen. De dag verliep even iets anders…

De ochtend verliep rustig. We werden heerlijk wakker in ons heerlijke bed. Vervolgens namen we weer een heerlijk ontbijtje met een frisse fuitshake (ik hoop echt dat ik dat in Nederland ook vaak zal doen). We besloten nog wat rond te lopen en rond 13.15 uur zaten we aan een tafeltje voor de lunch. We hadden inmiddels enige stress. We wilden namelijk om half 2 vertrekken, maar de Thaise mensen doen het altijd erg rustig aan met het serveren. Dit was tot op heden niet vervelend geweest, maar omdat we snel weg wilden, zat ik in elk geval wat te wiebelen om mijn stoel. Het eten van Renate werd al snel geserveerd, maar dat van mij kwam maar niet. Dit is overigens normaal in Thailand, je zit vaak apart te eten. Ik snelde me nog even snel naar de wc en om 13.28 uur kwam mijn eten. Ik propte het er snel in en we gingen op zoek naar een tuc tuc. Dat dit een ramp zou worden, wisten we nog niet…

Tuc tuc chauffeurs zeggen ALTIJD dat ze weten waar ze heen moeten. Kaart lezen kunnen ze niet altijd even goed, maar deze tuctuc-man wist waar hij ons heen moest brengen. We wisten dat dit ongeveer 10 tot 15 minuten zou duren. We stonden wat vast in het verkeer en de wijzers op mijn horloge gaven aan dat het al bijna 14.00 uur was. De stress bleek al zichtbaar te worden bij Renate. (daardoor bleef ik wonderwel redelijk rustig) Ze kreeg het ook benauwd van alle smog en we raakten allebei gexefrriteerd (en nog meer gestrest). We kwamen er achter dat meneer de tuctuc niet wist waar we heen moesten. Het briefje met het kruispunt waar we moesten zijn (bij een vuurrood hotel) drukte Renate honderd keer onder zijn neus. De tuctuc-man stopte regelmatig bij collega’s en zij wezen steeds naar het treinstation, maar daar was het echt niet! We werden inmiddels gek toen we al een kwartier te laat waren. De eerst vriendelijke toon van ons werd omgezet in een iets pissige toon. We zagen de fietstocht al aan onze neus voorbij gaan. Inmiddels werd het half 3 en we vroegen of de overige mensen nog op ons zouden wachten en of ze dat uberhaupt wel hadden gedaan. De tuctuc-man bleef maar rond rijden en wij hingen half uit de tuc tuc om naar een rood hotel te zoeken. De tijd tikte door en we werden hartstikke chagarijnig op de man. We stapten om een gegeven moment uit om de weg te vragen, maar dit hielp niets. Wist nou niemand waar we moesten zijn? We stapten weer in en de wijzers op de klok wezen inmiddels 14.45 uur aan. Renate werd woest en sprong uit de tuc tuc en rende er keihard vandoor. Ik wist niet wat ik moest doen, dus volgde ik maar braaf. Als een wilde vroeg ze aan allerlei THaise mensen waar het hotel was. Iedereen wees een andere kant op. Een moed zonk ons in de schoenen. De tuctu-man liepen we nog even doorrijden waarna we besloten om maar lopend verder te gaan. Wat waren we pissig op tuctuc-man; zeg dan gewoon dat je niet weet waar het is!

We liepen hotels binnen om te kijken of er internet was. We wilden onze mail bekijken waar een telefoonnummer in stond. We moesten alleen een account aanmaken en daar hadden we tijd voor en bovendien geen zin in. Plotseling zagen we het hotel van Francisca & co (van de eerste dag) en besloten te vragen waar het was aangezien ze daar met korting hadden gezeten ivm de fietstocht. Ze verwezen ons EINDELIJK naar het goede hotel. Daar kwamen we een uur te laat aan, na 1,5 uur tuc tuc. Dit had dus in 15 minuten geklaard kunnen zijn…

We waren veel te laat, maar de vriendelijke vrouw wilde ons wel naar de groep brengen, ongelooflijk he!!! We pakten de fietsen, heeeeeeeeeeeerlijk, en fietsten door de kleinste straten van Bangkok. De straatjes waren soms nauwelijks breder dan het stuur. De Thaise mensen zwaaiden constant en het leek soms wel of we beroemdheden waren. De kleinsten wilden de ‘high five’ doen, haha!

We bekeken tempels met een bijzondere oven. Hierin worden dingen verbrand voor de mensen in het hiernamaals. Alles was alleen van papier en we bezochten daarna een winkeltje met allerlei spullen van papier; auto’s, geld, horloges en noem het maar op.

Ook gingen we met de watertaxi, erg grappig om je fiets op een bootje te krijgen. Normaal heb ik al moeite mee om mezelf heelhuids op/in een bootje te krijgen. Gelukkig lukte het en viel ik niet tussen wal en schip.

We dronken wat in een smal steegje waar een aantal kinderen aan het spelen waren. Exe9n kindje was enorm in onze camera’s gexefnteresseerd. Ze liep steeds naar Renate om mij te zien in het scherm en weer terug, erg grappig.

De ervaring was ontzettend leuk, de volgende keer zal ik alleen wel een hele dag gaan fietsen. Zo zie je nog meer van de plaatselijke bevolking!

Vannacht heerlijk geslapen in hetzelfde guesthouse (en dezelfde kamer, wat een toeval) als toen we net op vakantie gingen. (bedankt Charissa, we zijn er dol op!!!)

Vanochtend heerlijk uitgeslapen en het vaste ontbijt maar wwer gehad. WE eten bijna elke ochtend: yoghurt + muesli + fruit (heerlijk!!) en soms een broodje met (zoute, bleh) boter en jam. De bananenshake is hier voortreffelijk dus heb ik die ook maar gehad. Ik zat direct propvol voor de komende uren. Maaaaaaar dit hadden we ook wel nodig. Vandaag stond "de liggende boedha" en het paleis op het programma.

We waren door veel backpackers gewaarschuwd dat er voor het paleis heel veel tuc tuc chauffeurs zouden staan die ons weg wilden kapen met als verhaal dat het dicht zou zijn. Vervolgens zouden ze dan een ritje aanbieden en ons alle mooie plekjes laten zien. Eigenlijk willen ze je winkeltjes laten zien waarvoor zij geld krijgen. Daar zouden we niet intrappen!

Zelfs nog geen 10 meter buiten het guesthouse zeiden ze al dat het pas om 13 uur op zou zijn…. of het was een boedha-dag…trapten we niet in. Elke chauffeur zei hetzelfde, dan ga je toch wel twijfelen. Eigenwijze Elsbeth (en Renate trouwens ook!) wilden het bewijs zien, dus besloten we maar te gaan wandelen. Wandelen in Bangkok is niet hetzelfde als wandelen in de frisse natuur, dus vroegen we al snel aan allerlei mensen of het inderdaad allemaal dicht was. Een Thaise vrouw, wat een pittige tante, hield voor ons een taxi (en rozeeeee, wauw!) aan en we konden voor 35 baht (ipv 200) naar de liggende boedha!

Wat fantastisch! De liggende boedha (in de reisgids wordt het de rustende beodha genoemd) was vreselijk groot en paste net (echt maar net) in het gebouw. Eigenlijk moet je het andersom zeggen natuurlijk, want het gebouw is er omheen gebouwd. Het goud glom je tegemoet! De rustende boedha is bedekt met bladgoud en stel de stervene boedha voor die op het punt staat het nirvana binnen te gaan. Daarna hebben we er nog wat omheen gewandeld, maar inmiddels hebben we al genoeg goud en glitters gezien. (kan je toch bijna niet voorstellen).

Daarna naar het paleis (was gewoon open natuurlijk), maar we moesten wel een lange broek aan en een shirt met lange mouwen. Dat laatste had ik al bij me ivm tempelbezoeken, maar de 3/4 broek ws niet goed genoeg. Ik moest verplicht een omslagrok om. Eerst dacht ik dat het om de lengte ging, maar ik zag genoeg meiden/vrouwen met minirokjes. Ik snapte er even helemaal niets van. Ik vermoed dat ik verplicht een rok aan moest! Het ding  was bloedheet omdat ik ook nog gewoon mijn 3/4 broek aan had. (achteraf dus niet zo slim).

We mochten het paleis niet in… waardeloos! Wel al betaald natuurlijk en het stond nergens vermeld. De tempel was wel schitterend. In een van de vertrekken stond de boedha van smaragd (gemaakt van jade…  waarom heet dat ding dan niet zo). Het beeldje is superklein ( 60 cm hoog) en bijna niet te zien. Bij binnenkomst moesten we in kleermakerzit zitten (kan ik alleen NA een Thaise massage). Het is de heiligste boedha plaats van Thailand en dat maakte het wel speciaal. Hoe oud het beels is, is onduidelijk. Het komt uit het noorden en schijnt uit de 15de eeuw te komen (maar of dit het origineel is…). Het is ooit gestolen en weer terug veroverd. Daarom is hij extra belangrijk!

Tot slot hebben we een hilarische boottocht gemaakt over de riviertjes van Bangkok. Met een Canadees stel zijn we een longtale boot ingestapt. Een longtale-boot lijkt op foto’s erg romantisch (a la de bootjes uit Venetie), maar niets is minder waar. Er zit ten eerste een dikke motor achter en ten tweede maakt dan ding ontzettend veel herrie. De gids had er zin in en met grote vaart (ik hield me stevig vast) knalden we de rivieren over. We hebben wat afgegild zeg! Af en toe kwamen er bootjes langs om ons dingen te verkopen, maar dat doen we nog wel op de markt in Bangkok! (die rugtas komt denk ik overvol terug!) We gingen langs het armste (gok ik) deel van Bangkok. Er stonden allerlei huissjes (voor zover je het huisjes kan noemen) langs de wegen met de was buiten hangend. Ik vond het erg triest om te zien. Soms was het wel grappig dat mensen uit hun raam stonden te vissen.

Straks nog even een massage! (pas de 6de in 4 weken)

Dikke kus!

PS de computer doet raar, was deze log net kwijt, stressssss! De koto krijg ik ook niet gedraaid! Dus draai je hoofd maar om!